Πονάει για πάντα εκείνη η φορά

Θα τη θηλάσεις, θα ζητήσεις rooming in, θα είναι καλοκαίρι, θα ξεπεταχτεί γρήγορα, θα κάνετε και λίγες διακοπές μαζί, θα κοιμάται δίπλα σου σε ένα λίκνο, θα την κοιμίζεις με τραγούδια, θα σε κοιτάει στα μάτια, θα την έχεις συνέχεια αγκαλιά, θα την βγάζεις βόλτα με τον μάρσιπο και θα τρως παγωτό, θα είστε αυτοκόλλητες, θα είναι και ο μπαμπάς της στο κάδρο, ακόμη και στην αίθουσα τοκετού αν θέλει, όταν τα σώματά σας θα χωρίσουν και θα ακούσεις το κλάμα της, το πιο όμορφο κλάμα της ζωής σου. Κι όταν θα ακουμπήσει στο στήθος σου, ο κόσμος όλος θα σταματήσει, για να σταθεί πάνω από την ίδια την ευτυχία, τη δική σας. Cut.

Read More »

Μικρό χταπόδι, μεγάλη συντροφιά

chrisa-loukas       marivenia

michalis       spiros

iasonas       sofi

fedra_nefeli       ioanna

christina       gerasimos-panagiota

Τα παιδιά που βλέπετε σε αυτές τις φωτογραφίες γεννήθηκαν πρόωρα. Δηλαδή πριν από την 37η εβδομάδα κύησης. Για την ακρίβεια πολύ πριν από αυτήν. Είναι τα παιδιά που κάποτε λέγονταν εξαμηνίτικα ή εφταμηνίτικα και είχαν λιγότερες πιθανότητες να ζήσουν μια φυσιολογική ζωή τότε σε σχέση με τώρα. Τα παιδιά αυτά πολέμησαν σκληρά για να ζήσουν και ορισμένα εξακολουθούν να πολεμούν ακόμη για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής. Η ζωή δεν τους χαρίστηκε. Τη διεκδίκησαν. Όπως και πολλά «βήματα» στην πορεία τους. Διότι η πρόωρη γέννησή τους τα έφερε αντιμέτωπα με σημαντικά προβλήματα. Άλλοτε στην καρδιά, άλλοτε στα μάτια, στους πνεύμονες, στον εγκέφαλο κι άλλοτε στην ανάπτυξη. Είναι θαύμα – λένε ακόμη και οι επιστήμονες- πώς αυτοί οι μικροσκοπικοί οργανισμοί, που πολλές φορές ζυγίζουν λιγότερο από 1 κιλό, νικούν καταστάσεις τις οποίες αν αντιμετώπιζε ένας ενήλικας δεν θα μπορούσε να ξεπεράσει, θα έμενε στην καλύτερη περίπτωση φυτό. Είναι τα μικρά μεγάλα μας θαύματα. Και γι’ αυτό είναι οι ικανότεροι πρεσβευτές μιας ημέρας σαν την Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας που γιορτάζεται στις 17 Νοεμβρίου.

Read More »

Από πλεονεκτική θέση

27332083_900877143370419_3053384029903233020_n
Ηρωίδα που παλεύει με το τέρας της προωρότητας (παιδική ζωγραφιά).

Από την πρώτη φορά που αντίκρυσα το παιδί μου μέσα σε ένα κουτί από πλεξιγλάς, με δεκάδες καλώδια και μηχανήματα υποστήριξης με έζωσε μια θλίψη. Αυτή η θλίψη που θα με ακολουθούσε πολλά χρόνια μετά στη θύμιση εκείνης της εικόνας, αλλά και στη θέα άλλων μικρών παιδιών που ατύχησαν να γεννηθούν πρόωρα. Μία θλίψη ανίκητη που απλώνεται σα λαδιά σε ρούχο. Ξεκινάει από το ίδιο το γεγονός και φτιάχνει ομόκεντρους κύκλους, γεννημένους από παράπονα και αναπάντητα «γιατί». Και καθώς οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια περνούν και το παιδί σου αντιμετωπίζει ενδεχομένως δυσκολίες σε πιάνει – ή μάλλον δεν σε αφήνει – το παράπονο, επειδή πιστεύεις ότι ξεκίνησε τη ζωή του άδικα, άνισα, με θέματα που ίσως του προκαλούν προβλήματα συνεχώς. Ξεκίνησε, έχεις την αίσθηση, από μειονεκτική θέση και ξέρω πως βουβά κατηγορείς και τον εαυτό σου γι’ αυτό.

Read More »

Πρωτάκι

Έχω ένα μικρό ελάττωμα. Εδώ και μερικά χρόνια δεν μπορώ να πάω σε παιδο-ειδκό μόνη μου. Εννοώ χωρίς τον μπαμπά της. Απομεινάρι που άφησε πάνω μου η προωρότητα. Δεν βαριέσαι. Σε κείνη να μην αφήσει τίποτε.

Ήταν μια περίεργη μέρα η σημερινή για διάφορους λόγους, από αυτές που επιλέγω να αγχώνομαι με μικροπράγματα και οι γύρω μου απορούν πώς είναι δυνατόν, αλλά πού να τους εξηγείς τώρα ότι τα μεγάλα αποφεύγεις να σε αγχώσουν. Έτερο κουσούρι αυτό.

Και εκεί που κάθομαι στην καρέκλα απέναντί της και σχεδόν τη θαυμάζω, ένα ολόκληρο πρωτάκι πλέον να κάθεται μόνη της στη μεγάλη πολυθρόνα του οφθαλμίατρου και να ανακοινώνει περιχαρής τα σχήματα κι εγώ σκύβω για να μην φανεί η περηφάνια μου, σκάει ένα φλασάκι.

Read More »

Ένα πρόωρο 5μιση μηνών μεγάλωσε και φροντίζει τις μητέρες των πρόωρων μωρών

Η Δέσποινα γεννήθηκε πριν από 28 χρόνια στους 5μιση μήνες κύησης. Τα πράγματα ήταν δύσκολα στην αρχή, όμως τα προβλήματα ξεπεράστηκαν. Σήμερα από τη θέση της βρεφονηπιοκόμου και έχοντας ζήσει την αγωνία της μητέρας της αποφάσισε να φτιάξει μια ομάδα για να συναντιούνται οι μαμάδες των πρόωρων μωρών. Είναι πραγματικά συγκινητικό ένας άνθρωπος που στη γέννησή του ζυγίζει μόλις 635 γραμμάρια και παλεύει για τη ζωή, όταν μεγαλώνει να επιστρέφει εκεί για να προσφέρει. Είναι όμως και ένα ζωντανό παράδειγμα πως η προωρότητα έχει συνήθως αίσιο τέλος. Την ευχαριστούμε για το μοίρασμα και της ευχόμαστε να πραγματοποιηθούν όλα τα όνειρά της!

Η Δέσποινα σήμερα.

_ Μίλησέ μας με νούμερα για τη γέννησή σου.

Γεννήθηκα μόλις 5μιση μηνών, με βάρος 635 γρ. και 22 πόντους στο ύψος.

_ Θυμάσαι να μεγαλώνεις ιδιαίτερα ως πρόωρο μωρό; Ήταν η μητέρα σου υπερπροστατευτική; Υπήρχαν προβλήματα που σε ακολούθησαν;

Δεν θυμάμαι πώς ήταν να μεγαλώνω σαν πρόωρο μωρό. Η μητέρα μου ήταν σίγουρα αγχωμένη και υπερπροστατευτική μαζί μου. Και υπήρξαν κάποια προβλήματα στην αρχή της ζωής μου, αλλά με τη δύναμη της μητέρας μου που με φρόντιζε, αυτά τα προβλήματα ξεπεράστηκαν. 

_ Θα προτιμούσες η μητέρα σου να μην είναι αγχωμένη; Να είχαν κάνει κάτι διαφορετικό οι γονείς σου; 

Όχι δεν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να αλλάξω, ούτε να είχαν κάνει κάτι διαφορετικά οι γονείς μου, γιατί μου έδωσαν πολλή αγάπη και φροντίδα.

_ Πού βρίσκεται σήμερα το προωράκι των 635 γραμμαρίων;  
Είμαι 28 χρονών και ζω στη Θεσσαλονίκη. Εργάζομαι ως βοηθός βρεφονηπιοκόμος.

_ Έφτιαξες μια ομάδα στο facebook που απευθύνεται σε μητέρες πρόωρων. Γιατί πήρες μια τέτοια απόφαση; 
Αποφάσισα να φτιάξω αυτή την ομάδα γιατί ήθελα – και με την επαγγελματική μου ιδιότητα – να βοηθήσω κι άλλες μητέρες που ζουν αυτό το μαγικό ταξίδι της προωρότητας. 


 _ Τι γράφουν οι μητέρες που συμμετέχουν; Πώς πιστεύεις ότι τις βοηθάς; 

Οι μητέρες γράφουν τις ιστορίες που πέρασαν μαζί με τα μωράκια τους και λύνουν ορισμένους προβληματισμούς τους όσον αφορά την προωρότητα. Είμαστε μια μεγάλη παρέα. Είμαι εκεί για να ακούσω την καθεμία ξεχωριστά.

Η Δέσποινα μωρό.

Η Δέσποινα γράφει την ιστορία της με τα δικά της λόγια

Nομίζω πως ήρθε η σειρά μου να γράψω και εγώ την δικιά μου ιστορία. Όλο έλεγα «σήμερα» και όλο την άφηνα.

Με λένε Δέσποινα και είμαι από την Θεσσαλονίκη, είμαι 28 χρονών. Ήθελα να σας διηγηθώ πώς γεννήθηκα. Πιστεύω πως είναι ενδιαφέρουσα ιστορία.

Μόλις 5 1/2 μηνών, 635 gr το βάρος μου και 22 πόντοι το ύψος μου. Πολύ μικρή, αλλά βιαστική. Ήθελα να γνωρίσω τον κόσμο πιο γρήγορα.

Η μαμά μου δεν με πήρε αγκαλιά, αλλά γιατροί και νοσοκόμοι έτρεχαν να βρουν θερμοκοιτίδα και με φρόντιζαν πολύ. Ποιος την χάρη μου! Βολεύτηκα εκεί για περίπου 4 μήνες.

Όταν για πρώτη φορά με πήρε αγκαλιά η μαμά μου, αμέσως το κατάλαβα. Μύρισε ωραία και όχι αποστείρωση που μύριζα τόσο καιρό, αισθάνθηκα την αγκαλιά της, τα λογια της, το τρέμουλο της καρδιάς της!

– Γεια σου μαμά! Σ’ αγαπάω και χαίρομαι που σε γνωρίζω! ήθελα να της πω. Δεν μπορούσα όμως. Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου, τέντωσα το μικρό κορμάκι μου στην αγκαλιά της και άπλωσα το χέρι μου στη χούφτα της. Πόσο ωραία ένιωσα και νομίζω και εκείνη. Μου μίλησε γλυκά, με χάιδεψε απαλά και μου ζήτησε συγνώμη γιατί θα με άφηνε και πάλι μόνη μου.

Μαμά! Μην κλαις, ήθελα να της πω. Εδώ θα είμαι, θα σε περιμένω αύριο.

Oταν μ’ ακούμπησε στη θερμοκοιτίδα, ένιωσα αμέσως την κρυάδα και πόνεσα τόσο για τη χαμένη ζεστασιά που μόλις έχασα! Tι να έκανα όμως. Τώρα ήξερα ότι έπρεπε διπλά να αγωνιστώ για να ζήσω. Hθελα πολύ να καταφέρω να αγκαλιάσω αυτή την γυναικα, να δω τα ματια της, να ακούσω τα λογια της και τα τραγούδια της.

Bάλε τα δυνατά σου, είπα στον εαυτό μου!

Έτσι και έκανα.

Αγωνίστηκα να ζήσω και αυτό κάνω έως σήμερα!

Βρείτε την ομάδα της Δέσποινας Μανούλες με Προωράκια στο facebook.

Η ιστορία της Γιώτας

Γέννησα στις 13/1/2020. Τα διδυμάκια μου γεννήθηκαν 29 εβδομάδων και 2 ημερών. Αρχικά πανικοβλήθηκα γιατί και εγώ γεννήθηκα 30 εβδομάδων και ο αδερφός μου 25 εβδομάδων. Ευτυχώς είμαστε υγιέστατοι. Πάντα φοβόμουν την κληρονομικότητα και πίστευα ότι θα μου συμβεί! Έσπασαν τα νερά στο σπίτι, άντεξα 2 μέρες στην εμβρυομητρική στο Ιπποκράτειο. Το αγοράκι ηταν 1320 γρ με σοβαρό αναπνευστικό πρόβλημα. Το μόνο που θυμάμαι ήταν μια μπλε κουβέρτα να εξαφανίζεται γρήγορα από την αίθουσα χειρουργείου. Ούτε λόγος να τον δω λίγο πόσο μάλλον να τον πάρω αγκαλιά… Διασωληνώθηκε για μέρες. Σχετικά γρήγορα πήρε τα πάνω του. Νοσηλεύτηκε 52 μέρες. 

Read More »

Η ιστορία της Ρόζας: Οι μαχητές του Γενάρη

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν 6 μαχητές. Και επειδή γεννήθηκαν όλοι τον Γενάρη, ονομάστηκαν «οι μαχητές του Γενάρη». Θα μπορούσε κάπως έτσι να ξεκινάει ένα παραμύθι από αυτά που λέμε στα παιδιά μας, αλλά δυστυχώς δεν είναι ακριβώς έτσι, παρόλο που το τέλος στη δίκη μας περίπτωση ήταν – όπως όλα δείχνουν – αίσιο.

Ο δικός μου ο μαχητής γεννήθηκε την 30η εβδομάδα, 880 γραμμάρια, σοβαρό iugr, 56 μέρες στη ΜΕΝΝ. Προεκλαμψία βαριάς μορφής με 24 (!) πίεση εγώ. «Θα γεννήσουμε» μου είπε ο γιατρός «γιατί κινδυνεύετε και οι δύο εξίσου». Τον γιο μου τον είδα δευτερόλεπτα, τυλιγμένο σε κάτι σαν αλουμινόχαρτο και τον πήραν για το νοσοκομείο. Κι εγώ έμεινα μόνη σε ένα κρύο δωμάτιο χωρίς μωρό, με άδεια αγκαλιά να κοιτάζω το κενό και να παλεύω με τους δαίμονες μέσα μου που λέγονται τύψεις, νιώθοντας πως το σώμα μου δεν κατάφερε να τον κρατήσει. Τον πήραν τόσο βίαια από τη ζεστή φωλίτσα της μανούλας για να καταλήξει σε μια «κρύα» θερμοκοιτίδα και να παλεύει για τη ζωή του. Τύψεις που ακόμα και σήμερα, δύο χρόνια μετά με κυνηγάνε. Ξέρω άλλωστε πως ποτέ δεν θα φύγουν ουσιαστικά, γιατί ήταν ο μόνος που δεν έφταιγε και ο μόνος που τα πλήρωσε όλα.

Read More »

Η ιστορία της Ειρήνης: Ξεχασμένα… ποτέ

Πριν από 2 χρόνια ήρθε στη ζωή το δικό μου θαύμα… Μετά από 3 αποβολές, μία εξωμήτρια κύηση και γνωμάτευση γιατρού «και εξωσωματική να κάνεις, τα παιδιά θα τα χάνεις» ήρθε κι έμεινε. Και ήξερα από τότε πως θα είναι μαχητής. Μια εγκυμοσύνη δύσκολη, με αποκολλήσεις από τον 3ο μήνα κι εκεί που όλα έδειχναν καλά… στις 31+1 εβδομάδες ολική αποκόλληση.

Read More »

Βάλτε τις μάσκες σας!

Πριν από 9μιση χρόνια εφερα στον κόσμο ένα μικροσκοπικό αγόρι 1430 γραμμάρια την 33η εβδομάδα κύησης. Τότε γνωρισα και τη ζωή σε μια μονάδα εντατικής θεραπείας. 

Αυτό που έμαθα, λοιπόν, ζώντας για 36 μέρες μέσα στη ΜΕΝ είναι ότι από τη στιγμή που το παιδί σου βρίσκεται εκεί, το χειρότερο με το οποίο μπορεί να βρεθείς αντιμέτωπος σα γονιός είναι ο θάνατος. Ένας θάνατος που τις περισσότερες φορές προκαλείται από κάτι αόρατο, από  ιούς και μικρόβια που μπορεί για τα περισσότερα μωρά να είναι «αθώα» αλλά για κάποια άλλα μπορεί να είναι μοιραία.

Read More »

4 φράσεις που δεν πρέπει να πεις σε μία μητέρα που γέννησε πρόωρα

Εσύ φταις;

Τώρα τι απάντηση μπορεί να περιμένεις; Πάντως, η αλήθεια είναι ότι ούτε ο γιατρός δεν ήξερε ακριβώς. Αν εννοείς ότι δεν πρόσεχα, θα σου απαντήσω ότι μάλλον πρόσεχα περισσότερο από όσο έπρεπε. Ήμουν κάτω των 35 και υγιής όταν έμεινα έγκυος, πρόσεχα πολύ τη διατροφή μου, δεν κάπνιζα, δεν έπινα, δεν φορούσα ψηλοτάκουνα, δεν, δεν … Θα ήθελα να μην εργάζομαι όταν ήμουν έγκυος όπως και εσύ που μου έκανες αυτή την ερώτηση, αλλά δεν είχα αυτή την επιλογή.

Read More »